Ghana: ik (had) er nog geen woorden voor……


Verslag Werkbezoek Ghana-  Ho Polytechnic 9-14 juni 2009

Maandag 8 mei: -op reis-

 Het is met zo’n grote airbus van Lufthansa vanaf Schiphol zeker 12 uur reizen naar Accra, de hoofdstad van Ghana. Na een hotelovernachting op schiphol vertrokken we om 7 uur s’ ochtends eerst  naar Frankfurt, en vandaar rond 11.00 uur naar Accra, waar we  na een tussenlanding in Laos, de hoofdstad van Nigeria, rond 7.30 uur een veilige landing op Ghanese bodem maakten. Wat stond ons te wachten? Daarvan kregen we bij de tussenlanding in Laos al een voorproefje; Laos is vanuit de lucht een grote sloppenwijk, met ontelbare roestige golfplaten kaveltjes…..De Nigeriaan naast mij verzuchtte dan ook: “to many people, to much poverty”. Maar zelfs dan blijft je thuis toch je thuis, en opgewekt nam hij afscheid, blij in het vooruitzicht zijn familie weer te zien.  De Airbus vervolgde nu het laatste stukje van de reis, en de resterende  Ghanezen  lieten vrolijk de fles rondgaan, en raakten al snel luidruchtig aangeschoten. De Duitse stewart maande hen wat ongerust tot kalmte, maar de blijdschap over het weerzien met het “beste en fijnste land” ter wereld liet zich niet meer onderdrukken. 

Dinsdag 9 mei  –aankomst-

Je weet dat het komt, maar dan nog veroorzaakt het contrast tussen de  geconditioneerde vliegtuig lucht en de vochtige  warmte van Ghana een schok. Het grote zweten nam direct een aanvang. Vriendelijk lachende douaniers lieten ons snel door, en speurend naar Ben, die ons op zou komen halen begeven we ons naar de uitgang. Met een brede lach en een warme omhelzing werden we door Ben ontvangen, en naar zijn auto geleid. Direct omringt door geüniformeerde (agenten?) en zich als kruier aanbiedende  jongens werkten we ons de auto binnen. Het zweten nam nu extreme vormen aan, maar gelukkig arriveerden we binnen 10 minuten bij het dichtbijgelegen airporthotel, vanwaar we de volgende ochtend met Ben als chauffeur de tocht naar Ho zullen aanvangen. Na een douche en eerste kennismaking met de Ghanese keuken, in de vorm van een heerlijk vis uit het grote meer, ging het licht al snel uit.

Woensdag 10 mei – op weg naar HO-

Vertrek naar Ho, 250 km verderop. De airco is defect van Ben’s trouwe BMW, en met banden zonder profiel en bijna 400.000 op de teller, een onbruikbare gordel achterin, moet ik me even verzoenen met een opdringerig gevoel van onveiligheid, maar Ben blijkt een voorzichtige en goede chauffeur.
Al snel  begeven we ons op de weg naar Ho die bestaat uit een sterk op onze  napoleons baan lijkende weg,die we delen met een deja vu oproepende selectie van vele roestige opel astra’s van de eerste generatie, en ander rijdend schroot, 4wheeldrives, met hier en daar een propvol trotro busje met een uitdagende, meestal religieus getinte spreuk erop, God is great, God loves You, enz. 

Aan weerskanten speelt zich het volle Ghanese leven af met vele stalletjes met hangende, zittende en vaak slapende mensen ervoor. De handel ziet er weinig attractief uit, kleine zakjes met onooglijke pinda’s, gedroogde vissenkoppen, wat tomaten, loterijbiljetten, kleine plastic zakjes met water(?!) fruit, snoepgoed en telefoonkaarten. Direct erachter liggen de dorpjes die bestaan uit stenen of rieten hutjes, vaak een openluchtkerkje. Bij de wat groter dorpen is meestal een centrale marktplaats ingericht. Wat meteen  in oog springt zijn de vrouwen die zo mooi rechtop allerlei soorten lasten op hun hoofd dragen, en op de rug hun kindje. De lucht zit potdicht met een dikke wolkendek, maar toch is het zeker 35 0 c buiten, en in de auto nog warmer. Veel harder dan 60 kmu komen we niet vooruit, en Ben is voortdurend druk met het ontwijken van de diepe gaten die overal in het asfalt zitten. Tel daarbij de drempels op die bij elk gehuchtje in het asfalt zijn gemaakt in de vorm van venijnige richels, dan resulteert dat in  een“bumpy ride”. Aan de oever van het enorm grote meer dat door de bouw van de stuwdam is ontstaan in 1976, houden we onze middagbreak. Intussen hebben we al heel wat afgepraat over Ghana, en hoe bijzonder het is om hier als gast van Ben te zijn, en hoe we morgen onze lecture op de polytechnic gaan aanpakken, Ben is een enthousiast verteller, en is trots op zijn land en alle gebruiken en eigenaardigheden.         

We houden halt bij een prachtig (leeg) resort met wat bungalows en een hotel aan het meer.  De eigenaar kent Ben nog van zijn succesvolle bemoeienis met het resort als consultant. Wat een plek, zo aan het water, en langzaam opdrogend en herstellend van deze eerste warme etappe besluiten we om een heerlijke maatijd te genieten. Frieten en een soort gefermenteerde puree die hier tot de dagelijkse kost behoort met een heerlijke tilappiavis zo uit het meer wordt het, en na de kennismaking met een heerlijk koel Ghanees Star biertje kan de dag niet meer stuk. Na nog een bezoek aan een scheepswerfje, waar de medewerkers op een schaduwplek wat slaperig hun werkoverleg hebben, vervolgen we onze weg  naar Ho.  

Onderweg stoppen we nog even om een aap te bewonderen die met baby onder een reclamebord zit, maar buiten de gieren en de hagedissen die overal vliegen en kruipen, hebben we daarmee het “wild” op deze reis wel gehad. Laat in de middag komen we aan in Ho, waar we buiten de stad de rest van deze week  te gast zullen zijn in een recent afgebouwd hotel. Onze kamers liggen in een bungalow die bestaat uit 4 hotelunits, en die van alle gemakken is voorzien. Om het terrein heen ligt een muur met grote rollen vers Nato draad erop, bij de poort staan permanent wachters in een legergroen uniform.   Ben bezweert ons voor hij huiswaarts gaat hier te eten en niet langs de weg. Jol en ik genieten dus van alweer een heerlijke vismaaltijd, en stellen voldaan vast dat van enige ingewandelijke onrust geen sprake is, en gelukkig zal dat de hele reis ook zo blijven, Malaria muggen?, enge vliegen?  Niets van gemerkt……….thuis loop ik vaker jeukende bulten op dan hier. Zou het aan de veelvuldig gebruikte spuitbus met Deet liggen of aan de steriele “compound”…….. ?       

 Morgen ga ik hier verder met het beschrijven van de avond bij Ben thuis en de daaropvolgende werkdag in Ho, onze lectures aan de Polytechnic! en zo zal ik dan uiteindelijk m’n reisverslag completeren (toen ik gisteravond aan Tanja verslag deed over m’n belevenissen merkte ze op dat ik wellicht aan Afrika “”bunking” leed. Wanneer Afrika je diep raakt heet dat zo?!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s