Einde van de zomer: tussen “de Lakens”


Sopdag en tijd om even te journaliseren. Alweer een weekend weg met de camper? Zo het erf af het onbekende tegemoet, dat kan zomaar nu, en het is blijkbaar een vorm van afleiding die ons past momenteel. We hebben allebei een grote behoefte aan ontspanning na de werkweek om weer voldoende op te laden voor een nieuwe week. Op de een of andere wijze lukt dat minder goed wanneer we thuis zijn. De weekenden raken dan snel gevuld met zorg voor familie en allerlei werk-  werkzaamheden die door de week niet af komen. Ook hebben we een periode achter de rug van onrust en zorgen, o.a. door Trui’s verandering van
functie.  Worden we in de camper wakker in onze “kooi” dan zijn we in tegenstelling tot thuis direct bezig met de |(triviale) plannen voor die  dag, welke fietstocht we gaan maken, hoeveel kilometers we op een volle accu kunnen, enz, enz. Het kamperen, want dat is het toch gewoon, (het comfort van thuis ontbreekt op onze 5 vierkante meter)  plaatst je direct in een andere mood die werk- of familie zorgen naar de achtergrond dringt. We constateerden al eerder dat er voor ons nog een wereld te ontdekken valt in Nederland, Van Kroller Muller naar Bergen Op Zoom, zijn we nu, in het laatste prachtige zomer weekeinde van dit jaar, bij een temperatuur van 26 C in de Kennemerduinen terechtgekomen…….Net voorbij het einde van de Zandvoortse Boulevard ligt de, volgens de ANWB, mooiste en beste duincamping van Nederland, “de Lakens”. Het enorme terrein slingert zich door een prachtig beschermd duingebied, wij staan vlak bij de
slagboom tussen een duin en een wal van aarde. Het is echt “campinglife”: aan
de ene kant een heel aardig Duits echtpaar aan de andere kant een zwijgzame Fries.
Twee dagen lang hebben we de kennemerduinen doorgefietst en bij elkaar wel een
uur of 6 op het strand gelegen. Wat een ruimte, zo dicht bij de Randstad, en wat
een prachtige stille stranden. De natuur is soms zelfs regelrecht
overweldigend, 10 minuten na vertrek staan we na een bocht in het fietspad door
de duinen staan ineens oog in oog met grote roodharige grazers met enorme
hoorns, die massaal in het water van een meertje staan te staan. Het geeft
direct een flashback naar de bizons die we op onze tocht door Amerika hebben
gezien. Met pijn in het hart nemen we zondagmiddag afscheid en rijden op de terugweg naar Bornholm, het
verpleegtehuis waar mijn vader resideert. We halen hem uit bed om half drie s’middags,
en brengen twee uur met hem door. Het contact verloopt moeizaam, een wandeling
rond het huis zit er niet in. Praten gaat helemaal niet, maar hij begrijpt alles
wat wij tegen hem zeggen, ook over de pas verworven camper. Bij het afscheid
zit hij voor het raam, en wanneer we met de camper stoppen en zwaaien, zwaait
hij meer dan uitbundig met beide armen in de lucht terug…..

Deze diashow vereist JavaScript.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s