De laatste 12 dagen….de laatste 5procent van een lang traject…


Een inkijkje in deze dagen levert op dat je niets meer in de hand hebt. Plannen lijkt geen zin meer te hebben..telkens worden die planningen doorkruist. Maandag  paspoort regelen..foto maken en naar de Gemeente balie, die volledig geautomatiseerd is. Een e-zuil dient je bij het bezoek. Inloggen en je krijgt een reeks nummers op het scherm.  En daarna weet je niet zo goed wat er volgt. Na rondkijken zie ik een beeldscherm en denk: daar bij zou mijn nummer moeten  komen, want ik zie het niet en wat ik wel zie is dat iedereen naar dezelfde kamer moet gaan.Lijkt me druk. Er zit ook een jongeman maar die zegt niets. De e-zuil moet t immers doen, zal hij denken. Toch vraag ik quasi in de ruimte kijkend…”waar zou ik nu moeten zijn ? Mijn nummer is zoek….?” De jongeman legt direct uit dat we niet allemaal in ruimte 3 moeten zijn; het e-programma is even defect en verwijst verkeerd. De burgers die hier voor burgerzaken naast elkaar zaten, kijken elkaar aan en zijn opgelucht. Spreken doet niemand. De jongeman van de balie zegt tegen mij : “ik zal wel even zeggen waar u naartoe moet straks. En uw nummer moet nog op het scherm verschijnen.”  Gek om alles te automatiseren en het personeel te laten zwijgen. Nog duurder ook, immers de jongeman weet het zo te vertellen en nu moet er een reparateur komen om de e-zuil weer aan de praat te krijgenKees en ik mijden de overheid als de pest; die wordt steeds meer ontmenselijkt. Maar ja ik moet een nieuw paspoort hebben dus doe je die gang toch  weer opnieuw: je moet wel.

Na dit klusje ga ik weer pakken. Ik probeer koers uit te zetten…nu de bovenkamers maar echt definitief leeg maken. En de kleding uitsorteren; wat gaat mee op reis; wat doe ik in de opslag bij het verhuisbedrijf en wat in de garage of bij Jan en Marianne om na de reis op te pakken ; na drie maanden wordt het kouder en wil je wel eens wat anders aan. Veel gedub dus…We moeten ook zuinig met het laadgewicht van de camper omgaan..die is zelf al behoorlijk zwaar….

Intussen maakt onze zoon Roeland het spannend. Hij gaat toch voor een woning in Amsterdam, vreselijk duur en hij moet het ook  met een vriend delen diebij hem  een postadres wil: zodoende   heeft de vriend een bedrijf in Amsterdam en woont zoonlief iets voordeliger….Ik bedenk me weer :hoe passen we die verhuizing er nog in?

Manlief houdt zich bezig met de camper die voor de deur staat. Het is hem gelukt deze te verkopen de afgelopen zaterdag. Dat ging ook weer lekker die verkoop. Wel drie keer verkocht en ook kon de wagen worden ingeruild bij de dealer. Maar er kwam telkens een kink in de kabel. Vrienden wilden de camper kopen maar dat bevalt ons niet; geld en vriendschap moet je niet vermengen. De dealer had rare bedingen opgenomen in de aankooprekening. Het leek alsof we niet konden worden gevrijwaard voor de inruilcamper..slapeloze nachten over de stommiteit dat we de “kleine lettertjes” niet hadden gelezen. En een koper wilde de camper dolgraag maar moest plots toch meer betalen voor een woning en had geen idee of de bank de acceptatie zou doen…na de verkoop van zaterdag bleek dat dik in orde: maar ! wij hadden de camper zaterdag al verkocht aan weer  hele leuke mensen maar wel weer 1000 euro gezakt. Enfin we houden een positief resultaat van 500 euro door niets in te ruilen. De verkoopprijs daalde hierdoor met 1500 euro!

En toen maar weer inpakken en naar de stort. Daar kennen ze mij inmiddels. Ze vragen regelmatig hoeveel huizen ik nu al leeg heb gehaald…en vandaag vroeg een jonge gast of ik een arts in mijn familie heb. Welke familie vraag ik dan altijd: ten Kampe of Vreugdenhil..de laatste…Tja vertel ik, eens in de tien jaar wordt een reunie in de jaarbeurshallen in Utrecht georganiseerd en komen minimaal 1000 familieleden bijeen, daar zal vast een arts tussen zitten….

Weer terug naar huis bedenk ik dat ik een lunch wil doen in de stad..dat doen we gezellig. Bij thuiskomst horen we dat zoonlief het huis krijgt. Nu alle aandacht op deze zaak…borgstaan, paspoort doorsturen ..borg moet geregeld worden…en dan is t weer stil…verhuisplanning …?.

Inmiddels weten we niet precies hoe dat gaat met ‘t  inpakken van de kunst…even bellen met de verhuizer…doen zij gelukkig. Toch wil Kees graag de beelden veilig zelf inpakken en daar heeft hij een middag de handen vol aan. We worden sneller moe en ik realiseer me dat we regelmatig moeten gaan pauzeren. Het fnuikende is dat het huis niet leeg wordt. De verhuizers pakken alles op uit de kamers waar de dozen staan en de bedden, kasten, tafels, stoelen en de roeimachine …dat alles doen zij. Dat zijn we niet gewend….en ’t went slecht..het benauwd eerder: het wordt maar niet leeg, maakt niet uit wat je aanpakt. Alleen achter de kastdeuren is het leeg en dat zie je niet als ze dicht zijn…

Opeens zien we dat er berichten van de verkoopnotaris zijn aangekomen in de mail…weer formulieren invullen. Nu gaat ’t om onze huwelijkse voorwaarden en of we de scheidingsformulieren maar even willen invullen…tja die heb ik al ingepakt en Kees heeft geen idee waar die zijn: niet in ’t huis aan t Kempke!

De planning van het ophalen van de nieuwe camper (Hymer B644) moet ook weer worden aangepast..we krijgen zaterdag pas het geld uit de verkoop en  willen die dag ook liever de aankoop betalen. Ook moet de verzekering worden geregeld. Veel vragenlijsten en vooral het verzoek heel eerlijk te antwoorden. Dat doen we uiteindelijk ook ( ik..niet doen ..Kees ja wel doen) en waarempel het gaat goed we worden geaccepteerd en krijgen wellicht ook een redelijke korting want Kees heeft veel schadevrije jaren van  zijn Honda. “De Honda jaren” liggen op de schap ( er is een landelijk platform waar die schadevrije jaren in opgeslagen worden) want, inmiddels heeft Tanja de vierzits- bank en de Honda opgehaald. En is de Honda niet meer door ons verzekerd!

Vandaag nog even de boeken ingeleverd bij de bieb en abonnement opgezegd en gekookt …nu de beentjes op de bank nootje chipje en wijntje. Morgen weer vroeg op..de strijd gaat voort over de scheidingspapieren…van 40 jaar geleden, en een gezellige lunch met Chequita mijn lieve oud collega van de Kunsten !

Conclusie:

Behalve een “echte” verhuizing is de virtuele verhuizing minstens zo zwaar. Deze vindt plaats in de “systemen” van het Internet.  Ze bestaan voornamelijk uit standaard voorgeschreven  reacties van ’t personeel via email en uit personeel dat als ze moeten schrijven totaal onleesbaar schrijft. Dat hebben we ervaren bij de aankoop van de keuken en vooral ook bij de aanvraag van de hypotheek. ..waarbij hier het hoogtepunt was dat nadat Kees 3 x opnieuw 100 formulieren moest upgloaden  en ’t nog niet goed ging – de verkeerde collega had ze ontvangen en dit niet “even” verteld-  de bewuste medewerkster ” door de telefoon schreeuwt  “U denkt toch niet dat ik alles kan lezen ?! Ik heb 40 dossiers !!… Gaat u maar terug naar uw hypotheekadviseur ik kan niets meer met U”! ons volkomen onthutst achterlatend…lezen lijkt ons ’t minste wat je mag verwachten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s