Opstarten……


Ik sta vanmorgen duf op. Wij zijn gisteren nog naar een jazzvoorstelling geweest in de AINSI Maastricht. Erg leuk; goede jazz. Weer afscheid nemen van een prima locatie waar we veel jazz- en balletvoorstellingen hebben genoten! Kees zoekt een sorteerhulp….zijn verlangen hiertoe ligt bijna op het niveau van een kleuter die wil dat het WAAR is dat Sinterklaas en Zwarte Piet door de schoorsteen heen cadeautjes komen brengen :). Ik heb wel een beetje met hem te doen; hij heeft veel spullen te sorteren: gereedschappen voor de camper, voor de auto, hobby spullen voor het maken van de Mobiles, tuingereedschappen, maar ook alle codes etc. van de computer moeten worden opgeslagen en overgezet op de I-pads en de laptop want de “hoofdcomputer” gaat immers in de opslag. Ik weet niet hoeveel inlogcodes hebben we inmiddels en met de berichten van Facebook is manlief nog onbestemder geworden over de veiligheid van deze gegevens. Zoonlief is een expert in dezen en helpt af en toe met het bedenken van nieuwe inlogcodes…..een eindeloze ingewikkelde reeks van cijfers en letters…eigenlijk wordt het dan nog “onveiliger” voor ons, zo voelt het althans. Gelukkig dementeren we beiden nog niet; alhoewel vergeten doen we wel veel. We zijn in veel zaken complementeer aan elkaar en door de juiste vragen te stellen komen we er altijd wel weer achter waar iets ligt of opgeborgen is.

Ik ben zo duf…verdoofd haast van maanden bezig zijn met huizen aankopen en opleveren, verhuizen, sorteren, rijden naar de stort….niet meer vooruit te branden. Ik kom beneden en Kees knuffelt me, zoals elke morgen en roemt mijn (vergankelijke, tanende) schoonheid terwijl ik me alweer naar het aanrecht beweeg om water in het pannetje te doen voor de eitjes, die we inmiddels al weer jaren elke ochtend samen nuttigen. Wat een zware laatste dagen. Telkens kijk ik weer rond en zie “alles” ingepakt klaarstaan in dozen op een paar prullen hier en daar. Ook de tuin is uit gesorteerd. De nieuwe bewoners is belet gevraagd om diverse stoelen. parasol en tuingereedschap achter te laten. De tuin is best groot en met een verhoogd terras. Uiteindelijk bleven we sjouwen met stoelen en tafels van boven naar beneden en andersom, dat wij besloten hebben dan maar “alles” dubbel aan te schaffen. Dat zullen de nieuwe bewoners ook op prijs stellen; zo denken wij. Wij gaan nu kijken met de blik “schoon opgeleverd” over 9 dagen!

Gister nog even een stressmoment; het RDW moet de registratie papieren van de camper nog opsturen. Daar staat een nummer/code op. Met deze code kunnen we pas de overschrijving doen naar de nieuwe eigenaren. Op de website staat dat één en ander binnen drie werkdagen thuis bezorgd word vanaf maandag, indien het aangevraagd is in het weekeinde. Nog 1 dag en dan moeten we die code hebben; morgen leveren we immers de camper af. Bij nabellen geeft de medewerker aan dat het inderdaad afgehandeld is en dinsdag op de post gedaan bij Post NL en vanaf dat moment kan het nog 5 werkdagen duren. Dus te laat. Deze discussies proberen we altijd rustig te laten verlopen, maar we glijden nogal eens uit….bij thuiskomst, na deze ongeruste woordenwisseling, zien we dat de brief in de postbus ligt…en kijken we elkaar weer glimmend aan; weer drukte om niks. Weer informatie van een overheidsmedewerker die standaardantwoorden geeft, en niet de moeite neemt onze vraag uit te zoeken. De reis kan zaterdag doorgaan naar Nijmegen waar de nieuwe eigenaar de camper overneemt, we zullen haar missen ze was een fijne!. En dan reizen wij door met het “Karltje” naar zus Ien die bereid is wat spullen op zolder te zetten zodat we daar, indien gewenst, toch bij kunnen. Ook leuk even een bakkie te doen.

Inmiddels is zoonlief zover dat hij de woning in Amsterdam kan nemen. Alle formulieren zijn ook daar ingevuld en geborgd door gegevens van de Belastingdienst. Wij zijn benieuwd hoe één ander zal verlopen met zijn verhuizing. De opslag in Maastricht staat tot de nok toe vol en de nieuwe ruimte is een tikkeltje kleiner; van 70m2 naar 45m2, maar wel een tuin en schuur. Dan krijgt hij, na drie  maanden inwonen bij een vriendin en haar dochtertje – wat gezellig en veeleisend was voor onze rust minnende zoon- weer een eigen stek. Het is hem gegund. De prijs is wel heel hoog zullen we maar zeggen, maar ook zijn belang om in Amsterdam te willen wonen is erg hoog. Als klein jongetje ging hij altijd al mee naar opa en oma in Amsterdam en verbleven we bij vrienden Joop en Patrick. Vele weekenden en kerstdagen daar doorgebracht en natuurlijk ging ook onze zoon samen met onze vrienden van alles ondernemen; zwemmen in het Mirandabad, Artis, Museum NEMO, de Dam en Kalverstraat, Sail-Amsterdam, filmpje doen op het Leidscheplein,  even buurten bij broer Jan, verjaardagen in het Amsterdamse bos samen met neefjes en nichtjes …allemaal even leuk. Hij maakt er wel wat van!

Tja nu toch maar weer terug naar de dag van vandaag..mijn  fiets ophalen bij de fietsenboer. Alle fietsen worden nagekeken want die moeten het goed doen! De e-bikes gaan de opslag in. Die moeten we naar Zutphen brengen, als ook de winterbanden van de nieuwe camper en de sneeuwkettingen en het gereedschap om straks na de oplevering van het nieuwe huis vloeren te kunnen leggen en de trap te kunnen schilderen. Hiervoor hebben we een garage gehuurd aan de Melatensteeg, om de hoek van het nieuwe huis. Leek ons een goede zet om alvast zelf opslag ruimte te regelen. De parkeerplaats en box die wij gekocht hebben onder het appartementen complex moet nog gebouwd worden na oplevering van onze woning. En de nieuwe tuin is 25m2 en niet aangelegd; wij krijgen deze opgeleverd met pure klei! Geen optie hier spullen neer te leggen of op te slaan. Ik denk dat tegen de tijd dat de woningen worden opgeleverd iedereen met deze kwestie komt te zitten. Eventueel kan ons Karltje ook hierin geparkeerd.

Ik verwacht meer energie te krijgen wanneer ik de nieuwe camper kan gaan inrichten. We hebben een Hymer B644 gekocht met veel bergruimte om ook goed uit de voeten te kunnen tijdens het wonen de komende maanden. Dan is een groot deel van de “losse” spullen, die her en der staan, uit het zicht en op zijn plaats. Dan “zien” we daarna hopenlijk helder wat echt nog aangepakt moet worden! nou Trui kom op!!! aan de slag. De auto staat volgepakt voor de deur; op naar de stort! Oh ja mijn lease-autotje ruikt inmiddels naar visafval; waarschijnlijk heeft een plastic zak die ik naar de stort vervoerd heb een beetje gelekt….Dat is weer minder natuurlijk allereerst vanwege de stank, maar niet minder vanwege het zich steeds herhalende gemopper van manlief die hier maar niet over uit kan en niet begrijpt dat dit gepruttel niet zal maken dat de stank verminderen zal…….

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s