Van de rotsen bij Peniche via het klooster bij Batalha naar het strand van Costa De Lavos


We staan bij Costa De Laos op een heerlijke plek! Ook de reis was weer prachtig. We zijn via een gewone weg van Peniche naar Laos gegaan en daardoor kwamen we langs Bathalha waar een prachtige de Domican abdij van Sanra Maria de Viória staat een stop waard want Unesco Wereld Erfgoed! Nu zijn bij ontzettend veel plaatsjes en grote steden kerken, kloosters en paleizen op deze lijst geplaatst.  In Portugal moet je echt een selectie maken, vinden wij althans. De kerk is zo bijzonder omdat heten meesterstuk van Portugese Gotische architectuur  is beroemd vanwege zijn Manueline elementen. Het is gebouwd ten tijde van Koning Joăo in 1385 ten tijde van de overwinning op Catle  at Aljubarrota. Het een eenheid van schoonheid is in de uitwerking van de ornamenten zowel binnen als buiten. Het lijkt filigraan zo fijn en delicaat is de kapel waar een paar koningen en hun kinderen zijn opgebaard. Ook de niet afgewerkte kapellen zijn beeldschoon – wel dakloos – maar de poorten zijn prachtig vanwege de Manuele toevoegingen! En dan bereiken we de eindbestemming..Erg geliefd bij de camperaars. Een gratis CP met alle voorzieningen aan zee! De bakker alle dagen om 9.00 uur brood bezorgend en in de middag de groenteboer. Het plaatsje is echt niets. Een Amerikaanse heeft een bedoeninkje met strandspullen en soeveniers. Ze intrigeerde mij en ik knoopte een praatje aan. Ze komt uit Connecticut nabij New York. Ze spreekt je ook in vloeiend Amerikaans aan en is blond met schrandere lichtblauwe ogen. Ze blijkt getrouwd met een Portugees en diens moeder werd 3 jaar geleden plotseling weduwe. Ze hebben alles opgedoekt in Amerika banen opgezegd en zijn naar hier verhuisd. Drie dochters bleven achter en worden in de wintermaanden bezocht. Ze had een paar panden inmiddels . Eén baat ze zelf uit met de strandspullen en souvenirs en de anderen zijn verhuurd door een restauranthouder en pensionhouder. En ze bouwt een nieuw huis om de hoek. De inkomsten vullen het beperkte pensioen aan. Dertig jaar in het bankwezen gezeten en altijd de klant centraal; wel 16 uur vaak per dag. En nu voetjes omhoog op een lekkere stoel neus in de zon en gelukkig en relaxed en gezond!! Helaas kon ze mij niet helpen aan een leuk bovenstukje; de Portugese XL is een maat S in Nederland  concluderen we samen! Helaas voor mij geen optie! Verderop in het dorpje staan twee panden die niet herkenbaar aan de buitenzijde ingericht zijn als supermarkt. Ze heeft alles en is aardig deze Portugese vrouw. Ik complimenteer haar met haar uitgekiende assortiment. Ik schat de ruimte op hooguit 100m2 en alles is er. Een verademing voor mij die de supergiganten mijdt als de pest.

Dan de hoek om en daar zien we een prachtig pand dat van binnenuit afgedekt wordt door roze velour gordijnen; compleet verschoten. Kees vindt dat slordig en aan vervanging toe. Ik denk : geen beginnen aan😉. Wij besluiten het lokale menu de volgende dag te nuttigen. Heerlijk blijkt het eten en zoveel en zo vers en goed klaar gemaakt!  We worden door de familie ontvangen; kleinzoon serveert en opa verduidelijkt het menu in zijn beste Duits! We starten met heerlijk warm brood, olijfjes en kruidenboter. Vooraf een lokale boeren groentesoep geserveerd uit een terrine. Dat is lang geleden dat ik dat meemaakte in Frankrijk ten tijde van de oude Franse munt! ( 1975) Daarna 10 reuze sardines heerlijk gegrild op houtskool.  Met frites en heerlijke salade.  Dan keuze uit 7 toetjes en koffie toe. Ik pas inmiddels na 4 sardines ben ik gevloerd ; Kees verzorgd de overige 6!Onbeperkt wijn drinken en dat voor 11 Europa!

En dan de plek natuurlijk. Opvallend veel Fransen en Engelsen zijn onze buren. Het is een plek waar in verhouding weinig grote wagens komen lijkt het..Veel oude gewone wagens en de sfeer is ook heel gemoedelijk ; iedereen groet je en is bereid tot een praatje.  We lopen van de wagen in 20 meter de duinen over en liggen dan aan zee. Op een taluut en wachten de opkomende oceaan af. De zee bulderde en is niet makkelijk benaderbaar, maar dit jaar is Kees de dappere van ons; hij gaat er in en zwemt vervaarlijk tussen de rollers in een fris bad. Ik volg dit keer; maar doe dat dan ook altijd!  Niet veel mensen zwemmen zien wij. Te koud? Wellicht! Te heftig? Dat zeker.

Kees: de echte heldin is Trui toch meestal! Meestal heb ik de koudwatervrees….Vlak voor we vertrekken de volgende dag heb ik een gesprek over de heftige onweersbuien vannacht, met onze Engelse buurman die met een geimproviseerde bus reist. Een sympathieke, vitale man van 71 jr, zoals bijna alle Engelsen flink vol getatoueerd.

Hij vertelt me dat hij ook een Hymer had, maar dat een jaar geleden zijn jongere vrouw (12 jr jonger) in de camper (!)  plotseling overleden was…..en hoe hij nu na een rondreis langs hun beider favoriete plaatsen dan wat eenzaam op de terugweg is naar Engeland waar hij nog steeds woont. Hij had een paar jaar geleden al in Malaga een klein appartement gekocht en daar periodes gewoond, maar was nooit geëmigreerd. Door het lft verschil was zijn vrouw nog aan het werk……..We namen geëmotioneerd afscheid van elkaar door elkaar even stevig vast te houden.img-20180620-wa00001147268171.jpg

 

img_20180620_105009-1452481589.jpg

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s