Zondag


img_20180805_2159402035806148.jpgDe plek blijft boeien. We staan alweer meer dan een week. De temperatuur gaat maandag naar de 36o en daarna wordt een omslag verwacht. Dus afwachten. In deze hitte gaan we niet rijden. De airco is (helaas) het enige apparaat dat niet goed werkt. We hebben de verzekering al gebeld en zij vragen om een offerte. Dat laten we toch maar in Nederland uitvoeren.  Tot een paar dagen geleden hadden we geen last; nu even pech.

De Duitse gezinnen pakken in. Het lijkt plots besloten (weten we niet) want niets voorbereid de vorige dag. En het grote campement was uiteraard ontzetttend gezellig maar betekent ook veel in te pakken nu. Een kleine meid; vier a vijf jaar, doet driftig mee. Vader ziet plots WAT ze doet; ze is met de fietspomp aan de gang. Die blijkt electrisch te zijn ( wist niet dat dat bestond) en hij roept uit dat die nu kapot is. Hij praat tegen zijn vrouw, al mopperend over de kleine meid, die inmiddels de handen over de oren heedt gelegd. De vrouw reageerd eigenlijk nauwelijks, valt op. Ze geeft wel antwoord maar blijft rustig haar ding doen. Dan zegt vader tegen de kleine meid “Du darfst nicht mehr an den pomp, biss du alt genug dafur bißt!!” Verstehst du!! Verboten!!!, zegt vader! Vraagt het meisje aan vader          ” wann endet daß Vati??” Ijzersterk vind ik dat !! Doet me denken aan wat mijn moeder over mij kon vertellen over hoe ik als kleine meid was: “Je kon ons het bloed onder de nagels vandaan halen met je wijsneuzige vragen en bemerkingen”?! Leuk kind dus!!

Het is belangrijk, vinden wij, om in beweging te blijven. Kees stapt, hoe dan ook, altijd op de fiets. Ik begin een beetje spijt te krijgen van het niet meenemen van de electrische fiets😥. Het is in Les Landes,  maar ook in Dordogne en Aquitaine toch erg heuvelachtig. Een jaar gelden gaf ik er niet om; dit jaar is er iets veranderd. Ik weet niet wat, maar ik heb er gewoon geen zin meer in te zwoegen. Nu is mijn fiets ook niet zo “lekker” meer; het schakelen van de vierde naar de hogere versnellingen gaat niet goed. “Hij” slaat er drie over en beland dan plots in acht. En het is veel te heet. Voor Kees geen beletsel, zoals gezegd, en ik besluit dan toch mee te gaan; om de dag dat dan weer wel!. 16 kilometer wil ik maximaal.  Ja, hoe gaat dat dan? Gesteun en gezwoeg van mij. Ik lijk wel een kind van acht jaar hooguit! En Kees?; die stimuleerd en pept me op; ‘ nog een klein stukje’ want hij weet dat!; fiets immers alles eerder dan ik! Maar jokt ook wel een beetje. Van huis af fietsen vind ik het lastigst; terug vlieg ik ook! 😉

Zo lang ik me kan herinneren heb ik dat gevoel al; bij wandelen, kletteren, langlaufen en in iets mindere mate bij het fietsen: ik kan maar aan één ding denken; “wanneer zijn we er of wanneer gaan we terug”?! Dat is jammer want ‘in het moment zijn en van dat moment genieten’ is dan lastig’. Wel erge taal van deze tijd maar enfin. Ik deel dit met Kees en ook hij snapt dat niet, maar ik ga proberen dit om te zetten in ‘genieten van elk moment’! ( ook zo’n uitdrukking?)’Hoe?’, weet ik nog niet. Gemotiveerd ben ik wel want ik wil persé mobiel blijven en gezond bewegen en niet vervetten!  We fietsten deze dag op het warmste moment, blijkt achteraf, zonder wind; het was drie uur en half vijf waren we weer thuis. Bij nader onderzoek blijkt het hier om drie uur op het warmst en dat houdt aan tot half acht! Dat wisten we niet..Wij dachten dat de grootste hitte dan voorbij was…🤔. De luchtvochtigheid is hier ook curieus: 87% en bij de Golf van Biscaje zelfs boven de 90% . Dat is erg drukkend warm weer. We hebben s’avonds gereserveerd voor een plekje bij het restaurant waar we eerder aten. Maar eigenlijk hebben we nu niet zo’n zin…Maar ok we hebben gereserveerd dus we gaan. Het was lekker maar minder dan de eerste keer. We hebben het er erg gezellig en kijken onze ogen weer uit naar de mensen maar ook de dieren om ons heen. Het is niet te geloven wat allemaal meegesleept wordt aan honden; ook in restaurants. Grote, hele grote honden, bedoelen we dan. Het personeel is ontzettend aardig en loopt zich uit de naad. In de keuken blijkt het over de 50o te zijn; airco hebben ze niet.  We scoren later een lekker ijsje en gaan weer naar huis. Ontspannen buiten zitten is voor mij wel weggelegd maar voor Kees niet altijd.  Hij wordt altijd gestoken; maakt niet uit wat er voorbij vliegt. Ik niet! Ook curieus dus. We gaan op tijd erin..we zijn moe van deze slome dag😴

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s