Een zondag vol met regen en een maandag wakker gekust door de zon!


Het is 23 september. Goede nacht geslapen. De dag begint goed. Het is droog. Ik heb gisteren geen eieren gekocht en degenen die mij goed kennen weten dat ik never nooit ontbijt zonder ei! Ik kan met de fiets naar de Coöperatie en dan begint het zachtjes te regenen-nog te doen dacht ik- en dan regent het echt. Geen ei.

Ik heb vandaag geen auto dus dat wordt dagje camper indoor! Na 5 maanden broeken en zomerrokjes heb ik zin in een jurk. Ik kleed me aan en doe zelfs m’n pas verworven laarsjes van Fred aan. En dan zit ik keurig gekleed in de camper. Tja ik voel de camper en mijn outfit schuren….en ervaar de regen als een kwade genius die mij in de camper blijft houden als een keurslijf dat slecht zit.  Ik ben een buitenmens; was altijd al een buitenkind, maar ok nu is het even niet anders. Grote meid!

Na de boterham met kaas besluit ik tante Marie te bellen. De zus van mijn moeder is 97 jaar, slecht ter been en der dagen moe. Oud worden is niet leuk verteld ze de laatste gesprekken keer op keer. Dit is redelijk nieuw; een jaar geleden had ze nog zin in het leven. Nu zijn haar middelen om een goed leven te hebben bijna op. Lopen gaat slecht; staan kan ze uitsluitend met rolator en bekenden, buren en vrienden en familie zijn reeds overleden, verhuisd naar een verpleeghuis of op te grote afstand en daardoor onbereikbaar geworden. Toen haar zuster nog leefde – mijn moeder- hebben beiden elkaar de laatste 7 jaar alleen per telefoon ontmoet in een wekelijks terugkerend ritueel. Moeder rookte en de NS stond dat niet meer toe; dus ging ze niet meer van Zutphen naar Roden. En tante was te slecht ter been.

Ze verteld dat haar zoon op vakantie is geweest en dat zo’n week loodzwaar is. Met haar zoon gaat ze wekelijks met zijn auto op stap naar bloemkwekerijen en terrasjes zodat ze dan onder de mensen komt. Nu verloopt de week met funktionele  contacten; eten wordt gebracht; steunkousen aan- en uitgetrokken – vlug vlug- en de douchekraan wordt eens per week opengedraaid. De activiteit van het aankleden iedere ochtend zorgt voor algehele uitputting. Doodmoe zit ze dan op haar stoel in de kamer van de bejaardenwoning. Ze heeft ook pijn. Maar mag geen paracetamol met coffeïne meer vanwege bijwerking nieren; en die moeten langer mee aldus de dokter. Dus gewone pijnstillers nu …en dus pijn, want dat helpt niet. Ze vraagt zich af hoe oud ze nog gaat worden. De eenzaamheid is erg..heel erg. Ik bel nu wekelijks wel 1.5 uur. Ik besluit het gesprek met de belofte snel weer te bellen. Het is fijn om met haar te praten..ze kan goed vertellen en heeft een uitstekend geheugen. Nu ik tijd heb om meer te overdenken hoe het leven zijn loop heeft wissel ik veel vragen en ervaringen uit. Zij heeft me opgevangen als baby in haar huis in Groningen toen moeder het niet gemakkelijk had alleen- vader op afstand in Zutphen- en zonder huis- inwonend bij gezin van zus – haar leven met haar eerste kind vorm proberen te geven. Dat hele leven van mij kent ze dus! Een waardevol iets voor mij!

Een appje; ‘nog 20 minuten dan ben ik er!!’. Kees komt eraan. Tjee wat is dat belangrijk; samenzijn en gezond zijn. Hij komt heel terug. Het was gezellig bij vriendje Hans en mijn dag is ook geslaagd!  We babbelen en luisteren muziek want zondag veel cultuur en muziek op tv. Uiteindelijk moeten we naar de Coop eten halen. Het regent nog steeds pijpenstelen maar met de auto goed te doen. Na het eten besluiten we naar de film te gaan  Een prijswinnende film van een jonge regisseur die een bijzondere filmtechniek heeft toegepast; Michel Pearce; BEAST! Een thriller. Steengoede plotwendingen we huiveren op onze stoel. Voldaan weer naar huis en met een wijntje en een nootje eindigen we de dag met Barry White en zijn Philadelphia sound!

24 september, de zon schijnt…(De wagen kraakt dat verraadt altijd de zon!) We staan opgetogen op. Eitje bij het ontbijt en een volgeplande dag met zoektocht naar een vloer.  De kast laten we maar even….

En toen belde ik toch nog even naar Hegeman onze bouwondernemer.  En we kregen slecht nieuws. De nutsbedrijven zijn nu aan de beurt om volgens afspraak het huis aan te sluiten op ‘de wal’…hebben deze afspraak eenzijdig afgezegd! Niets aan te doen . Monopoliepositie van deze bedrijven!! De planning is nu eerste week november en daarna zijn nog twee weken nodig om af te werken. Dus….Vanaf 19 november kunnen huizen opgeleverd worden….voorlopig!! De nutsbedrijven kunnen opnieuw afzeggen…..Wat een klotestreek !

We gaan weer weg, zo lang ‘in de wacht’ staan is niet leuk…reizen is dan veel leuker.  We balen nu voor het eerst echt. Wordt kerst nog gehaald????

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s