En nu zitten we een week in ons nieuwe huis!


Wat een week! Fantastisch dat het eindelijk zover is! Het is een heerlijk huis(je) geworden. Alles viel achteraf reuze mee! Nee niet het aantal dozen dat we toch weer meegesjouwd hebben: de partij schoenen en laarzen van mij en de shawls en tierelantijnen die zo belangrijk leken bij het inpakken dat ik daar toch geen afscheid van kon nemen. En Kees heeft nu letterlijk 4 dagen rondgebanjerd in een omgeving van 120 dozen waar al onze schatten in verpakt waren. Tja schatten toentertijd leek dat zo bij het inpakken want meer dan de helft van de huisraad hadden we weggedaan; maar nu toch nog 4 stereo-installaties, dozen vol cd’s, en boeken natuurlijk, enorm veel boeken ondanks het feit dat er al zoveel is weggebracht. We gaan er nu voor om echt op te ruimen. Het is ook geen stijl om de kinderen met onze sentimenten op te laden; wij hebben zelf de laatste restanten van onze ouders verwijderd voordat we definitief de boel inpakten bij ’t Kempke! Treurig, maar het is niet anders. Je realiseert je echt dat het spullen zijn; wij beperken ons nu tot het bestek van vader en moeder en een aardappellepel van grootvader en een mooi roomwit gehaakte pannenlap van grootmoeder. Ik vind dat leuk; iets door mijn handen te laten gaan -op dagelijkse basis- van het het verleden! Kees heeft mooie boeken van vader en nog vele dia’s van zijn vader gefotografeerd, alvorens de dia-dozen ook naar de container gingen. Is het huis dan te klein voor al die herinneringen? Nee opbergruimte genoeg; vooral achter de schotten op de zolder. Daar gaat makkelijk 10m3 in. Maar wat dan… niemand ziet het; het is opgeborgen en….. Dus dat ook maar weer niet! Ik hoor meer mensen in onze omgeving met die aandrang; Everdien en Janet zijn ook aan de slag. We zitten inmiddels heerlijk geïnstalleerd in onze woonkamer. De Tv doet het sinds vandaag prima; gisteren ontdekten we de 4K stand; of hoe dat ook mag heten; scherp beeld in ieder geval. En de tv is zo groot dat een bril ook niet meer nodig is! We zien wel dat het heel veel uitmaakt dat wij niet meer werken! Buren hebben andere besognes erbij; kinderen komen mee en moeten naar nieuwe sportverenigingen en daar ook weer bij begeleidt worden. Er wonen vier vrouwen alleen en drie daarvan hebben kinderen onder hun hoede. Vaak in tussenwoningen gewoond en zijn oh zo blij eindelijk weer een permanente stek te hebben. De buren aan de rechterzijde hebben nieuwe banen gestart en reizen nu op en neer naar Utrecht. Wat een klus om dat allemaal aan elkaar te breien. We hebben ook al een lekker bakkie gedaan met buurtjes uit de Halvemaanstraat; Albert en Irene. Gezellig om te merken dat het wel klikt! Een jong stel op de hoek doet het wat kalmer aan; deels doen ze de inrichting en verfklussen zelf en natuurlijk beiden drukke banen. En een buur zit geheel geïnstalleerd en heeft veel uit kunnen besteden. Goed organisatietalent denken wij!

Iedere nacht ervaren we hoe stil het is aan de achterzijde. Elke ochtend worden we om half acht gewekt door de bouwvakkers die het appartementen complex moeten afbouwen; maar ze zijn rustig en werken ongelooflijk gestaag door! Dat duurt nog een drie kwartalen….ik zal ze missen want vindt het leuk om naar te kijken!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s