De derde week van januari 2019


En nu zitten we er ruim 5 weken! Zoals eerder geschreven waren we snel uitgepakt! Dankzij Kees. De dozen zijn inmiddels opgehaald 140 stuks! Klaar. En nu wennen maar! Dat is een apart proces. We lopen regelmatig door het huis en voelen wel dat dit huis prima past. Alhoewel we boven 2 kamers minder hebben en beneden minder dan de helft aan woon- en opbergruimte kunnen we de spullen die meeverhuisd zijn prima kwijt in de kasten en de keuken die inmiddels ook niet geheel maar wel gevuld zijn. Een beetje gek voelt dat aan: we hebben toch veel weggedaan; héel veel, maar “we grijpen nooit mis”!!; oftewel alles wat we nodig hebben is er. ‘Wat hebben we dan veel spullen te veel meegesjouwd’ zeggen we regelmatig tegen elkaar in onze vorige woonstekken. Beneden is de kamer leuk ingericht -vinden wij- en voelen we ons al echt goed thuis. Dit is ons thuis met onze spulletjes; aangevuld met een nieuwe tafel en kast die we beiden prachtig vinden. We krijgen ook veel complimenten van onze vrienden en familie. Dat is fijn te horen. En nu zit ik boven in de “tweede huis/werkkamer” aan de voorzijde van de woning, dit verslag te maken. Ook een gezellige plek. Kees heeft deze plek in ‘no time’ fijn ingericht. Uiteraard met veel boeken in de nieuwe Billy kast waar ook allerlei souvenirs en en foto’s staan van onze beider families en vrienden en kids! Aan de achterzijde worden onze tuinen aangelegd. Veel herrie en beweging; dus lekker rustig hier boven. Het zonnetje schijnt af en toe en ook aan de voorzijde profiteren we daar van tot een uur of twaalf. De wens om de tuin rap in orde te maken is snel in vervulling gegaan. Alle buren die aangesloten zijn op het pleintje achter ons huis deden mee en nu kan de tuinman al deze tuinen in éen keer in orde maken. Dat scheelt echt veel gedoe. Achteraf denk ik nu: het had haast niet anders gekund. Anders zouden buren de zaak handmatig moeten oplossen. Eens een mooie betegelde tuin kan immers niet meer doorkruist worden door graaf- en stamp werktuigen! We hebben inmiddels goed contact met een stel buren; het klikt echt goed. En dat is voor ons genieten want wij hebben dat geluk niet eerder gehad met de woonplekken die we hiervoor samen bewoond hebben. Mazzeltof! zeggen we dan tegen elkaar! Via de app communiceren we over van alles en nog wat met de meeste buren over de verdere inrichting van de achterplaats; ik vind het leuk om het “ons hofje” te noemen. Het is best een behoorlijke plaats die gezellig gemaakt kan worden. Daarnaast ben ik nu bezig met de beruchte boom! Die is erg groot en neemt daardoor veel licht. Gelukkig is de boom het bezit van een aardige vrouw die graag bereid is in goed overleg éen en ander aan te pakken en te kuisen. Ook overweegt zij om de hele achtertuin opnieuw in te richten. Onderhoudsvrij is het leidend motief. De garage- waar wij tegenaan kijken- wordt waarschijnlijk ook afgebroken zodat de tuin mogelijk in haar geheel betegeld kan worden. Dat vind ik nu eigenlijk jammer. Is daar niet meer uit te halen?! denk ik dan. We moeten daarover maar eens in overleg. Niemand betreedt deze achtertuin; noch de bezoekers van coffeeshop ‘de Zoo’ noch de bewoners van de twee daarboven gelegen appartementen. Maar wij kijken er wel op en misschien is het uitzicht op tegels dan wel jammer. Ook de afwatering is een puntje van aandacht. Vanmorgen nog weer overleg gehad met Willem; de trotse eigenaar van een vroeg stadslogement uit de 17e eeuw gelegen aan de Laarstraat. Die heeft als enige wettelijk recht op het gebruik van ons pad. In die korte babbel bleek al ras dat het contact tussen de buren van de Laarstraat niet denderend is. Uit zijn verhaal bleek wel dat alle andere bewoners denken recht van overpad te hebben; maar dat dat niet klopt. Het is een gewoonte maar geen recht. Ik spreek met Willem af, dat- nadat wij midden dit jaar de overdracht krijgen van de weg langs de appartementen- maar eens met z’n allen om de tafel moeten gaan zitten. Allereerst kunnen de nieuwe bewoners en eigenaren dan afspreken hoe zij met het pad en de toegang er naar toe willen omgaan. Daarna volgt die afstemming met de bewoners aan de Laarstraat, waarbij het mij logisch lijkt dat Willem aansluit bij de nieuwe eigenaren. Willem heeft de moeite genomen om tot aan de het Hof zijn rechten te bevechten en is in het gelijk gesteld; ik zie hem dan graag als éen van ons. Hiermee is wederzijds overleg ook geborgd. Ik vroeg aan Willem of hij iets wist over de toegangspoorten; krijgen we een hek of niet bij de beide ingangen?! Volgens Willem wel. ‘Dat is er altijd geweest en dat moet hersteld worden’ aldus Willem. Ook verteld Willem dat die ommuring van de appartementen is gekomen vanwege zijn inspraak. En de muur is ingekort; Willem kon de bocht niet meer nemen met een combinatie met aanhangwagen en dat is nu wel mogelijk. Ik zie nu pas dat hij een behoorlijke plek heeft aan ons pad. Een muur met poort en daarnaast ook nog twee royale garages. Kan me voorstellen dat hij “tot het naadje is gegaan” om het recht van overpad te behouden. De zon schijnt steeds sterker en het afgraven van de tuin verloopt voorspoedig. Donderdag worden tegels gebracht en gelegd en de maandag daarop de hekken. Nog even en we kunnen in ons tuintje genieten van een vroege voorjaarszon!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s