Vrijdag 26 juni Six Four


Weer een fantastische dag. We starten sloom op. Koffietje, Kees z’n havermout en ik een plak roggebrood met zonnepitten. En een eitje natuurlijk. Hier kunnen we zeker een uur of vijf mee vooruit. De plannen zijn niet ingewikkeld. Zee en strand. Daar fietsen we (400 mtr) naar toe. Heerlijk twee parasolletjes bij ons en dan houden we ’t wel weer 3 a 4 uur uit. Kees heeft duikbrillen’ gevonden’. We nemen altijd van alles mee, maar vergeten vervolgens ‘wat’ precies. Dus zijn ’t verrassende vondsten. Kees begint met onderwaterzoektocht. Veel vis, solo, maar ook grote scholen kleine glanzende visjes. En warempel ook zee-egels. In holletjes verscholen maar toch. De strandvlag is groen; gelukkig geen kwalletjes vandaag. Eergisteren wel en ook door eentje getoucheerd. Niet zo erg: de badmeester heeft zalfje en weg prik. Ik besluit mee te zwemmen met bril en dat is toch echt leuk. We zwemmen zo samen wat af. Als we aan de kant liggen lezen we veel. Ik een thriller en daarnaast een boek over reizen in de woestijn. Als ik zo lig bezie ik mijn figuur en stuit op m’n buik…. Toch eigenlijk teveel buikvet. Sinds de corona heeft buikvet toch weer meer lading gekregen als transmitter risico plaats voor ’t virus. Maar ja, wat te doen… Ik kijk zo wat rond en plots valt mijn oog op een figuur die ingewikkeld in elkaar geknoopt lijkt te liggen, een stukje verderop. Mijn interesse is gewekt en ik kijk wat beter. Het is een kleine vrouw blijkt; ze staat op en loopt naar t water… Wat wonderlijk vreemd kijk ik nu naar een vrouw die zwaar anorexia schijnt te hebben. Vandaar die ‘in elkaar geknoopte ligging’ realiseer ik me nu. Niets lijkt in de ‘weg’ te zitten. Ik kijk weer naar m’n buik en plots ziet ’t er anders uit.. Wel gezellig.. En niet zo erg. En de corona dreigt te verdwijnen, ook hier. Om een uur of zes vetrekken we weer naar de camper. Het helpt dat we ons kunnen afdouchen na iedere plons: het zout is er dan wat vanaf. Bij de camper zien we dat we buren hebben gekregen. Opa, oma en kleinzoon. ‘T lijkt een druk jongetje. Ze hebben duidelijk plezier samen. Fijn we genieten mee!! Een dag geleden heb ik gereserveerd bij Restaurant Lagunes; een moordplek. Uitkijkend over de baai naar de zonsondergang wilden we vis eten. Ik had de kaart doorgenomen tijdens de reservatie en het dagmenu is rode gegrilde tonijn. Vindt Kees zalig. Bij aankomst vertel ik mijn naam maar helaas we staan niet op de lijst.. Maar een plek hebben ze nog wel aan de andere kant van ’t restaurant ook bij een lagune maar in schaduw en beetje winderig…. We twijfelen even.. Beetje beduusd vraag ik me af of mijn Frans zo slecht wordt?? De rode gegrilde tonijn geeft de doorslag. We gaan toch eten. Maar ’t is fris… En de ondergaande zon-kant voorspelde hitte dus uiterst schaars gekleed vangen we een heerlijk maal aan. Kees at goddelijk ; het mijne viel tikkeltje tegen… Maar toch al met al heerlijk. Na 1.5 uur hadden we ’t koud en na een koffietje vertrokken we weer. Op de fiets naar huis en nog even nagenieten van een uiterst luie maar gezellige dag…

Rosé aan zee..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s