Dag 4 onder de pijnbomen!


Hij geniet zo!!

Als iemand heerlijk in zijn sas kan zijn dan is ’t mijn Kees. Heerlijk lummelen, soms fietsen en met wonderlijke verhalen thuiskomen en dan weer een potje thee zetten met koekje om later weer naar de zee te sloffen; het is genoeg het is heerlijk. En natuurlijk delen we dit genoeglijk samen. Het is een wonderlijke dag. Eigenlijk vertonen we nu campinggedrag dat wil zeggen we nemen de omgeving en daarmee de buren meer waar. Allereerst komen er best veel nieuwe campers binnen. En die gaan allemaal tegenover ons aan de rand van metershoog riet staan. Wat zien we zoal. Na twee dagen denk ik iets vreemds te zien. Een mooie grijze man zie ik telkens traag bewegen; bij alles manouvreert hij behoedzaam. Zijn vrouw is vlotter en gerichter. ‘T drong niet echt tot me door maar bij nader inzien zie of hoor ik ze ook niet in gesprek. En de vrouw loopt straf voorop richting pad naar zee. Wat zie ik nu, denk ik. Plots denk ik: deze man heeft de ziekte Alzheimer. Een bevroren mimiek en robotachtige motoriek. En zij helpt ‘m niet. Hij moet ’t zelf doen en achter haar aan komen. Later bij het strand legt hij eindeloos geduldig een handdoek op een bed naast mij en hopt er dan op; er ontsnapt een klein gilletje uit mijn mond als ik zie dat hij er amper op zit en dus net niet naast!! Ze moet wel eenzaam zijn bedenk ik mij.

Dan zien we daarnaast op de camperplaats een stel en die mevrouw is heel zwaar; ze kan nauwelijks op of neer en er is veel geregeld om de opstap naar de camper te kunnen maken… Ze blijkt een erg slecht functionerend been te hebben en toch het camperen te waarderen hetgeen haar veel inspanning kost. Haar man is erg behulpzaam en gaat ’t meeste in en uit de camper ook voor haar denk ik. En, heel bijzonder; op een grote stoel hebben ze hun hondje geplaatst. Ik had ’t hondje al wel eerder gezien: de man droeg ’t hondje overal mee naar toe.’ t Hondje ligt de hele dag voor hun op een eigen stoel en ze tuttelen en praten wat af samen met en tegen ’t hondje. Vanavond tipte Kees mij; we zaten net te eten en warempel de man liet het hondje uit: een teckel met onder zijn achterste een tweetal wieltjes met een plateautje waar hij of zij in lag. In behoorlijk tempo wandelden beiden het terrein af!! Wat leuk zeiden we spontaan en wat een doorzetters zo samen!! Dan komt een grote camper het terrein op. Een Rimor hoogslaper. De man van de camperplaats wijst ze een plek in de hoek schuin tegenover ons aan de rietkraag. De vrouw heeft een afwezige gesloten mimiek en loopt aan de arm van haar man. Ik zeg: ze is blind!! En dat klopte. Ze kiezen een eindplek dat lijkt ’t beste in zo’n situatie vooronderstel ik. 🤔 Later vraag ik of Kees de hond heeft gezien. We krijgen even miscommunicatie: ze hebben er blijkt 3! Honden en Italianen…. Tegenover ons nog een herdershond ook net een kind.. Loopt altijd in een baby doek waar hij mee wordt gedroogd en ingestopt… Wat wij ervan vinden is niet zo van belang; zij lijken er gelukkig mee. Het stel met twee teckel missen we al 2 avonden; zij een vrouwtje gladharig en en hij een mannetje ruwharig. Kanientje size…. Het blaffen neemt nu wel toe.. Hoe moeten die schatten zich nu gedragen met al die uitdagingen om zich heen…..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s